Размер шрифта:
A
A
A
Цвет сайта:
Ц
Ц
Ц

Гульня ў класікаў. Дыялог з класікай

Хто з маладых мастакоў не жадае стаць класікам? Трапіць пры жыцці ў пастаянную экспазіцыю галоўнага музея краіны ў суседства з вялікімі – Шышкіным, Рэпіным, Айвазоўскім?

У чароўную ноч музеяў некаторыя з мінскіх і віцебскіх мастакоў атрымаюць такую магчымасць, праўда, усяго на адну ноч, усяго на некалькі гадзін. Карціны, якія здаліся нам арыгінальнымі і незвычайнымі, выбралі самі куратары акцыі.

Такі прыём – укараненне ў класічную экспазіцыю карцін сучасных мастакоў у мастацтве эпохі постмадэрнізму называецца “інтэрвенцыяй” – гвалтоўным уварваннем у стройны лагічны рад храналагічных сэнсаў, якія ўстаяліся.

Вядома, гэта будзе не арт-інтэрвенцыя ў літаральным сэнсе слова, калі мастак-сучаснік урываецца ў тканіну класічнага твора, напрыклад, дамалёўваючы вусы Джакондзе. Уварванне будзе “мяккім”, заснаваным на кантрасце іншай стылістыкі – ХХI стагоддзя ў параўнанні са стагоддзямі, якія ўжо адышлі – ХIХ і ХХ, дыялогу з класікай. Гэта ўмяшанне ў храналогію з захаваннем сэнсаў мастацтва – жанраў і відаў.

Для чаго мы правялі гэты эксперымент? Для таго, каб у Міжнародны дзень музеяў яшчэ раз паказаць магічную ролю музея. Мастацтва, зробленае сучаснікам, у музейных сценах імгненна дыстанцыруецца, набывае іншую сакральную сутнасць. Не ўсе карціны сучасных майстроў прайграюць у суседстве з класікай, як здавалася спачатку. І хоць праўдзівы адбор па-ранейшаму за фактарам часу, ясна, што кожнае стагоддзе нараджае сваіх талентаў, якія (як ведаць?), магчыма, і зоймуць сваё месца ў музейных залах гадоў праз трыццаць–пяцьдзясят.